Medalik

Człowiek jest sam, zagubiony w tym ogromnym wszechświecie. I jest pełen lęków. Dobra religia czyni go odważnym. Kiepska religia potęguje jego lęki.

Pewna matka nie mogła sobie poradzić z synkiem, który zawsze wracał do domu po zmroku. Dlatego przestraszyła go: powiedziała mu, że na ścieżce do domu pojawiły się jakieś duchy wychodzące zaraz po zachodzie słońca. Odtąd nie musiała mu przypominać, by wracał do domu w porę. Kiedy jednak chłopiec urósł, tak bał się ciemności i duchów, że nie było sposobu, by wyszedł z domu wieczorem. Wtedy matka dała mu medalik i przekonała go, że gdy będzie go nosił, duchy nie będą mu mogły zrobić nic złego. Teraz już chłopiec wchodzi odważnie w ciemności, mocno ściskając swój medalik.

Kiepska religia daję wiarę w medalik. Dobra religia pozwala wiedzieć, że takich duchów nie ma.

Sokół - Uczę się uczuć.

"pomyśl chwilę jak często tak się dzieje,
że konkretnym chwilom w życiu dajesz tytuły piosenek"

52 - Być

"To ważne by czasem poczuć się nikim,
by zdeptany z chodnikiem usiąść i pomyśleć.
I gdy zostałeś z niczym choć dokopać się do przyczyn."

Rzeczy większe ode mnie.

Siło Wyższa,
Niebo nad moją głową,
Pokolenia, co żyły przede mną,
Gwiazdy, które świecą w górze,
Ziemia i wszystkie stworzenia,
Ciało, w którym zamieszkuje,
Słońce, co chętnie nas ogrzewa,
Powietrze, którym co dzień oddycham,
Odwieczny porządek wszechświata,
Wszystko to są rzeczy większe ode mnie.
Kimże jestem, by w Ciebie wątpić Boże?

Rozmowa człowieka z kamieniem

- Co robisz? -Zapytał kamień człowieka siedzącego na nim.
- Modlę się - odparł tamten.
- Czy siedzenie nazywasz modlitwą?
- Nie, nie siedzenie. Ja mówię.
- To modlitwa jest mówieniem - czy tak?
- Nie, ale...
- Ale czym jest - Dopytywał się kamień coraz natarczywiej.
- Widzisz - mówił człowiek - jest Ktoś tam, po tamtej stronie i ja z Nim rozmawiam.
- Czy ty Go słyszysz?
- Czasem tak, a czasem nie, ale wiem, że On mnie słyszy.
- Jak więc możesz prowadzić rozmowę? Przecież to jest monolog - tylko ty mówisz.
- To prawda - mówił człowiek - ale ja czuję.
- Co czujesz? - wciąż zaczepnie pytał kamień.
- Czuję, że On mnie kocha.
- Jak to się czuje?
- Jest mi dobrze. Moje serce bije rytmem radości. Bije tak jakby Ktoś trzymał mnie w objęciach. Jest spokojne, pełne pokoju.

- To modlitwa jest czuciem, czy tak?
- Nie, modlitwa jest SPOTKANIEM.
- Teraz rozumiem - odparł kamień - bo jeżeli spotkam się z kimś to rozmawiamy, uśmiechamy się do siebie i czujemy to, czego nawet nie wypowiadamy. Czy dobrze myślę?
- Świetnie, właśnie tak.
- Powiedz mi, proszę, czy kamień musi być zimny i twardy...Czy nie mógłby odczuwać tego, co ty...?
- Nie wiem. Zawsze tak było, że kamienie były zimne i twarde.
- Ale to, co ty mówisz o modlitwie, jest takie piękne. Powiedz Mu, żeby dał mi serce takie, jakie masz ty - z ciała, a zabrał mi serce kamienne. Jaki ty musisz być szczęśliwy, że możesz z Nim rozmawiać.
- Dobrze, poproszę Go, bo On może wszystko.